keskeralaka bir zamanda Toca televizyon seyrederken ,ben bos bos bilgisayarıma bakarken kendimi blogumun arka planı ne olsa diye ararken buldum ...
Neymiş çok uzun uzun düşünmemek gerekiyormuş,bırakmak gerekiyormuş,zamanı gelince kendiliğinden oluveriyormuş...
Herşeyi de böyle bir hayat'a bağlar, kendime dersler çıkarırım.Çoğu zamanda psikopata bağlarım biline :)
Gelelim konunun nasıl Babam'a geldiğine 3 gün önce Antalya da babam'ın yanındaydık
eski 68 kuşağı yeni 68 kuşağı olmayan babam Antalya da 2. evini aldı,biz gitmeden 1 hafta önce kendi başına taşınmaya çalışmış;olmamış tabi
Ben ki 1 ay önce ev taşımış ve ailenin tüm taşınma işlemlerinin olmazsa olmazı ben,tüm alet edevat ne var ne yoksa yüklendik gittik Antalya'ya
Manzara tahminim de iyi olsa da ,iyi değildi aslında...
Neyse detaya girmeyeyim,o kadar yoruldum ki ;şimdi yazarken aynı duyguları yuklenirim hatta yorgunluk duygum da geri yüklenir diye yazmayacağım
Yazacağım şey hissettiklerim;
Babam Antalya'ya taşındığından beri ilk defa içimi huzur kapladı:Ah babam eski kucuk evinde ne yapıyor,Antalya da yağmur yağıyor acaba babam'ın evini su bastımı,hala salonda mı uyuyor,nasıl uyuyor diye dusunmeyeceğim
çünkü bu sefer herşeyi tastamam:mutfağı,banyosu,odaları,yatak odası oldu,tam bir ev gibi oldu.
Öyle bir duygu ki: birden oldu iç sesim konuştu benimle
"Merak etme artık Baban'i Şirin,için rahat olsun"dedi
Nasıl bir yük kalktı üstümdem,neyi tutmusum ki ben boyle senelerce sırtımda ?
Sonra ne oldu da attım onları omuzlarımın uzerinden ?
Her ne idiyse beni yoran o duygu senelerdir: artık yerini huzura bıraktı
En önemlisi de Babam da mutlu oldu, benim babacığım duygularını belli edemez ;ama bu sefer belli etti.Akşamları birer tek attık,"ohh kızım şu su sorununu çözdük ya nasıl mutlu oldum anlatamam" dedi
Daha ne desin ?
Ben ne diyeyim,hissedeyim Babayı mutlu etmenin dayanılmaz hafifliğini...
Sirin B.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder